De slopers stonden in 2000 al klaar, maar dankzij een groep buurtbewoners, architectuurliefhebbers en een bonte stoet prominenten, waaronder voormalig burgemeester Ed van Thijn, Johan Cruijff en Frank Rijkaard, bleef het Olympiahuisje – of Portiershuisje – van het Olympisch Stadion behouden. Het bijgebouwtje stond dusdanig in de weg voor alle herontwikkelingsplannen met het gebied, dat het dertig meter moest worden verschoven. Na herplaatsing werd het gerenoveerd door Stadsherstel Amsterdam.
Het Portiershuisje was door architect Jan Wils (1891-1972) voor de Zomerspelen van 1928 ontworpen als tijdelijk postkantoor voor deelnemers en bezoekers. In het postkantoor werden Olympiade-postzegels verkocht, en ansichtkaarten en brieven voorzien van een speciale poststempel.
Het was slechts een van de gebouwen van het sportcomplex die door Wils waren ontworpen voor de Spelen; de schermzaal, het gebouw voor krachtsport, een zwemcomplex en een restaurant zijn later allemaal afgebroken. Wils had een heel eigen stijl, zij het geïnspireerd door de architectuur van Frank Lloyd Wright, De Stijlbeweging van Piet Mondriaan en Theo van Doesburg, en de Amsterdamse School. Zijn gebouwen zijn strak van vorm met de nadruk op horizontale en verticale lijnen, maar tegelijkertijd levendig en organisch.
Wereldrecordhuisje
Na de Olympische Spelen van 1928 werden de postloketten afgesloten en werden vanuit het huisje radio-uitzendingen gemaakt rondom de sportwedstrijden en grote evenementen in het stadion. Tijdens de bouw was er al rekening gehouden met de tijdelijke functie. Na het doven van het olympisch vuur werd het dan ook de dienstwoning voor de hoofdopzichter van het terrein.
Een van de eerste bewoners was de Amsterdamse atleet Chris Berger met zijn gezin. Berger had in 1934 op de atletiekbaan van het Olympiaplein het wereldrecord op de 100 meter geëvenaard. Zijn dochter Elles Berger werd later bekend als stadionspeaker en televisiepresentatrice bij de Vara.
Na herplaatsing werd het Olympiahuisje gerenoveerd door Stadsherstel Amsterdam.
Bron: Het Parool
